Van de Voorzitter – ‘Een nieuwe vitaliteit'

28 mei 2020
Gerard van der Wees
Gerard van der Wees
Voorzitter
De afgelopen maanden kwam regelmatig het woord ‘vitaliteit’ langs. In één adem genoemd met vitale beroepen die noodzakelijk waren: van schoonmakers tot IC-personeel. Mede dankzij grote inzet en vaak ook moed van die vitale beroepen hebben we de kritieke fase van de coronacrisis overleeft. Maar vitaliteit speelt op meerdere terreinen een rol.

Veerkracht?

Nu de grootste crisis achter de rug lijkt te zijn, ontstaat er ruimte om alles te overzien: hoe zijn wij omgegaan met deze situatie en welke lessen leren we hieruit? Eén ding is zeker, het wordt niet meer zoals het was. En dat zal ook voor ons vak, ons beroep gelden. Het betekent dat er dingen gaan veranderen. Er komen andere vragen op ons af. Welke? Dat is deels duidelijk maar deels ook nog niet. Zeker is wel dat er vitaliteit nodig is om positieve antwoorden te vinden op die vragen. En zijn wij dan vitaal genoeg om met elkaar die vragen te beantwoorden?

Het mooie van het begrip vitaliteit is dat het ook ‘veerkracht’ betekent: de energie en de motivatie om met tegenslag om te gaan en te accepteren dat het niet meer wordt zoals het was én daarop in te spelen. Vitaliteit zegt dus veel over jezelf, over je praktijk of organisatie en de medewerkers.

Dit maakt mij nieuwsgierig naar de vitaliteit van onze vereniging en hoe wij de lessen en inzichten gaan ‘vertalen’ in wie wij zijn en hoe wij zaken anders gaan aanpakken. Een nieuwe vitaliteit?

Ga jij de discussie aan?

Vitaliteit is ook betekenisvol zijn voor jezelf en de ander. Onze patiënten hebben het enkele maanden zonder onze behandeling en begeleiding moeten doen. Oké, via beeldbellen en telefonische consulten zijn wij in ieder geval in contact gebleven en dit werd ook gewaardeerd door onze patiënten. Het betekende ook dat onze patiënten meer op zichzelf waren aangewezen en voor therapeuten betekende dit soms een ongemakkelijk gevoel – Is dit wel verantwoord? Kan de patiënt het zelf wel? – en was het soms onwennig.

Beeldbellen en -consultatie is echter een blijvertje en wordt door professionals, maar ook door andere dienstverlenende beroepen gezien als een meerwaarde. Een nieuwe ontwikkeling met nieuwe kansen. De zorg kan daardoor kosten-effectiever worden. De vraag is of deze ontwikkeling ook besteed is aan ons manueel therapeuten. Binnen ons, per definitie, hands-on beroep.

Voor mij is dat geen vraag. Die nieuwe ontwikkelingen zijn een blijvertje. De NVMT is een vitale en veerkrachtige vereniging van veerkrachtige mensen, die nooit lastige discussies uit de weg gaan, vooruit blijven kijken en nieuwe wegen in durven slaan (zoals de oprichting van NVES). En ook nu het lef hebben om de lessen uit de coronacrisis serieus te bespreken en in te zetten. Ik reken op jullie om deze uitdagende discussie met elkaar aan te gaan.

 

Gerard van der Wees

Trefwoorden: